Raad de plaats 

Onderweg ruik je klei en veen, hoor je laarzen knarsen over een smalle dijk — het land ligt laag en trots, uitgespreid als een hand.
Een naam die ontsproten lijkt aan de grond zelf: laag op laag, een woord dat zegt waar je loopt.

Je passeert een pleintje met een stille herinnering: een gemetseld muurtje waarin een bronzen plaquette glanst , gouden letters, een kruis, een kort eerbetoon aan wie niet meer terugkeerden.
Niet ver daarvandaan fluistert de wind langs een oude plek waar eens een klein kerkgebouwtje stond in 1674 verzwolgen door een woeste storm, een echo van weer en water.

Een dorp dat tegelijk bescheiden en standvastig klinkt. Een naam die je wijst op dijk en grond, op werken tegen het water en het bewaren van herinnering.